USG tarczycy

Decyzję o badaniu zawsze podejmuje lekarz. Najczęstsze sytuacje to: wyczuwalny guzek na szyi lub powiększenie jej obwodu (wole), nieprawidłowe wyniki badań hormonalnych (np. TSH, FT3, FT4), kontrola wcześniej rozpoznanych zmian oraz przygotowanie do biopsji cienkoigłowej (BACC). Towarzystwa naukowe (np. American Thyroid Association) nie zalecają rutynowego, przesiewowego USG tarczycy u osób bez objawów i z prawidłowym badaniem szyi.

USG tarczycy zwykle nie wymaga specjalnego przygotowania i nie trzeba być na czczo. Warto założyć ubranie z luźnym kołnierzem i zdjąć biżuterię z okolicy szyi, a stałe leki przyjąć jak zwykle. Jeśli masz wcześniejsze wyniki USG oraz aktualne wyniki hormonów tarczycy — zabierz je ze sobą, bo ułatwiają porównanie zmian w czasie.

Badanie wykonuje się w pozycji leżącej na plecach; pod barki można podłożyć wałek, aby lekko odchylić głowę i odsłonić szyję. Na skórę nakłada się żel, a lekarz przesuwa po szyi głowicę (przetwornik), obserwując obraz na monitorze w czasie rzeczywistym. Badanie trwa zwykle kilkanaście minut (najczęściej do około 30) i jest zwykle bezbolesne — lekki ucisk głowicy bywa odczuwalny, zwłaszcza gdy szyja jest tkliwa. Po badaniu można od razu wrócić do codziennych zajęć.

Nie. USG pokazuje budowę tarczycy, ale nie odpowiada na pytanie, czy pracuje ona prawidłowo. Czynność tarczycy (nad- lub niedoczynność) ocenia się na podstawie badań krwi — m.in. TSH, FT3 i FT4 — które zleca lekarz.

Tak. Ultrasonografia jest badaniem nieinwazyjnym i bezpiecznym — nie wykorzystuje promieniowania jonizującego, nie wymaga zastrzyków ani kontrastu. Dzięki temu można ją powtarzać, a także wykonywać u dzieci i kobiet w ciąży.